	لحظه های شیرین
	اشتباهی که همه عمر پشیمانم از آن اعتامدیست که به مردم دنیا کردم ... ؟

من این روزها
از شب و از ستاره ها خسته ام
از نگاه ابر پاره خسته ام
از صدای فرياد و احساس خسته ام
ای کاش هيچ کس نبود
که من از آدمها نیز خسته ام!
از زندگی و از خودم
از کار و از ديار خسته ام
از عشق خسته ام
از نگاه و از لبخند خسته ام
و...
من این روزها
حتی از نفس کشيدن خود خسته ام!

+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 20:52 توسط غریب از یاد رفته |

برای هیچکس

هیچکس باور نکند...تو که باور می کنی...

هیچکس نشنود...تو که می شنوی...

هیچکس نفهمد...تو که می فهمی...

هیچکس نشناسد...تو که می شناسی...

هیچکس نپذیرد...تو که می پذیری...

هیچکس نباشد...تو که هستی...

هیچکس یادش نباشد...تو که یادت هست...

هیچکس صبر نکند...تو که صبر می کنی...

هیچکس دوستم نداشته باشد...تو که دوستم داری...

هیچکس مهربان نباشد...تو که مهربان هستی...

هیچکس که تو نمی شود...

+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 20:34 توسط غریب از یاد رفته |

تصویری از اشفتگی

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي

تا در حريم غربت من پا گذاشتی

رفتي و در سكوت تماشا نموده ام

تنهايي ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتي

رفتي و سهم عشق براي دل تو بود

سهمي براي اين دلم آيا گذاشتي ؟

يك بغض كال، يك سبد از درد بي كسي

سهم من غريب كه اينجا گذاشتي

گفتي بهار مي رسد اما دروغ بود

در قلب من غمي چو اهورا گذاشتي

مجنون ديگري شدي و دشت پيش روت

من را ميان غصه چو ليلا گذاشتي

گفتي كه از بهشت نصيبي نبرده اي

آن را تمام گردن حوا گذاشتي

يك قطره اشك سهم من از روزگار شد

در لحظه اي كه پاي به دنيا گذاشتي

+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 20:0 توسط غریب از یاد رفته |

عاشقت بودم

مرا چون عاشقت بودم ببخش

مرا چون رهسپار شهر چشمانت بودم ببخش

مرا چون زنده با عطر نفس هایت بودم ببخش

مرا چون دیوانه وار دوست دارت بودم ببخش

من را ببخش چون تا سحر توی رویا بوسه بر رویت زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا شانه بر مویت زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا سرخاب بر گونه هایت می زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا حرف با چشمانت می زنم

من را ببخش هر چند دیگر محکوم شدم

زندانی غم تو تا آخر عمرم شدم

من محکوم همکاری در راه عشق با قلبم شدم

ای دریغا عاشقت تا نهایتم شدم

مرا گله از این سرنوشت نیست

مرا گویی تورا لیاقت نیست

مرا جایی در شهر چشمانت نیست

من را ببخش گویی برگ ورودی برای من به راه قلبت نیست

+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 19:47 توسط غریب از یاد رفته |

( گل شقايق )

چرا بايد با تو باشم !؟

تو كه دلت با من نيست!

چرا بايد با تو باشم؟

تو كه لحظه هايت از آن من نيست…

چرا بايد با تو باشم؟

وقتي تو را در آغوش سرد ديگري ميبينم!!!

كدامين گناه از آن من است؟

مني كه در راه رود خانه گل آلود تو قرار گرفته ام

و به آرزوي گرفتن تو از آب غرق شدم…

مني كه يكي از هزاران قرباني تو بودم…

چرا بايد لحظه اي باتو باشم؟؟؟

تويي كه خدايان عشق نفرينت كرده اند!!!

و از بوي گل سرخ سهمي نداري.........

چرا بايد با تو باشم؟!

تو كه گل شقايقم را از من گرفته اي!

گل شقايقم به اتهام با تو بودن مرا تنها گذاشت و رفت....!

پيش تر ها قاب عكست را دوست داشتم...

و در كنار تاقچه اطاقم پنهانش مي كردم...

ديروز طفل خواهرم عكست را....با دستهاي كودكانه اش پاره ميكرد!!!

و من تنها نظاره گر آن بودم....

بگذار آخرين خاطره از تو پاك شود

و من بازگردم به آغوش زندگي!!!

تو گل شقايقم را از من گرفته اي

و من به اتهام عشقي پوچ

در زندان تنهايي محكوم شده ام!!!....

من يكي از قربانيان حادثه عشق بوده ام!!!

جاده سپيد از كدام طرف است؟؟؟

خورشيد شادي با كدامين طلوع باز ميگردد.....

و انتظار شاخه گل شقايق در ميان كدام دشت ...مر ا تافرداها با خود مي برد؟؟؟

من توانم را از دست داده ام.....

من گل شقايقم را از دست داده ام.....

+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم آذر 1386ساعت 11:19 توسط غریب از یاد رفته |

بهانه

كنار آشيان تو بازهم آشيانه ميكنم

تمام فضاي خانه را پر از ترانه مي كنم

كسي سؤال مي كند كه براي چه زنده اي ؟

من براي زندگي تو را بهانه مي كنم . . . !!!!

بهانه

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386ساعت 10:46 توسط غریب از یاد رفته |

غم

بنال ای نی که من غم دارم امشب

نه دلسوز و نه همدم دارم امشب

دلم زخم است از دست غم یار

هم از غم چشم مرهم دارم امشب

همه چیزم زیادی میکند حیف

که یار از این میان کم دارم امشب

چو عصری آمد از در گفتم ای دل

همه عیشی فراهم دارم امشب

ندانستم که بوم شام غمگین

ببام روز خرّم دارم امشب

برفت و کوره ام در سینه افروخت

ببین آه دمادم دارم امشب

بدل جشن و عروسی وعده کردم

ندانستم که ماتم دارم امشب

در آمد یار و گفتم دم گرفتیم

دمم رفت و همه غم دارم امشب

مگر آبستن عیسی است طبعم

که بر دل بار مریم دارم امشب

سر دل کندن از لعل نگارین

عجب نقشی بخاتم دارم امشب

اگر روئین تنی باشم به همت

غمی همتای رستم دارم امشب

غم دل با که گویم شهریارا

که محرومش ز محرم دارم امشب

شهریار

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 21:6 توسط غریب از یاد رفته |

دوست خوب من تنهایی

عشق,حسرت,تنهایی

دوستت دارم تنها برای خودت

باز شب آمد تا...

دوباره روح سرگردان و سرد مرگ.،

دوباره تازیا نه های بیرحم و بلورین تگرگ ،

دوباره ریزش ناگزیر و اجباری و قتل عام برگ.

تکرار کنند قصه های تلخو روز های نامیدی مرا...

روح من دیگر مسخ هر چه نور، هرچه شور وهرچه شعور.

چه عذابی بود آ نروز...

آ نروز که : بر میداشتند پنجرهای دلم را و بر جای آن می کشیدند...

دیواری ضخیم از آجرهای تردید و اظطراب، تا مباد ا کلبه دلم را ...

کلبه خالی از عشقو مملو از تنهاییم را...!

کورسوی نور امید روشن کند.!؟

دیگر ز امید نا امیدم.

دیگر شسته ا ند معنا و مفهوم خورشید را از ذهن من ،.

در افکارم باران نیست،رود نیست...

ترانه و سرود نیست ،.

بردند ز من غرور را...

سرور را ،شعر و احساس و شعور را ،.

کشتند در من زندگی را...

عشق را ، بندگی را ،.

در سینه ام مدفون کرد ند...

اجساد نا کام، امال و ارزوهایم را ،.

باز شب آمد تا ...!؟

+ نوشته شده در یکشنبه هفتم مرداد 1386ساعت 18:20 توسط غریب از یاد رفته |

مادر

وقتی که تو 1 ساله بودی، اون(مادر) بِهت غذا میداد و تو رو می شست! به اصطلاح، تر و خشک می کرد
تو هم با گریه کردن در تمام شب از اون تشکر می کردی

وقتی که تو 2 ساله بودی، اون، بهت یاد داد تا چه جوری راه بری.
تو هم این طوری ازش تشکر می کردی، که، وقتی صدات می زد، فرار می کردی

!
وقتی که 3 ساله بودی، اون، با عشق، تمام غذایت را آماده می کرد.
تو هم با ریختن ظرف غذا ،کف اتاق،ازش تشکر می کردی

!
وقتی 4 ساله بودی، اون برات مداد رنگی خرید.
تو هم، با رنگ کردن میز اتاق نهار خوری، ازش تشکر می کردی

!
وقتی که 5 ساله بودی، اون، لباس شیک به تنت کرد تا به تعطیلات بری.
تو هم، با انداختن(به عمد) خودت تو گِل، ازش تشکر کردی

!
وقتی که 6 ساله بودی، اون، تو رو تا مدرسه ات همراهی می کرد.
تو هم، با فریاد زدنِ: من نمی خوام برم!، ازش تشکر می کردی

!
وقتی که 7 ساله بودی، اون، برات وسائل بازی بیس بال خرید.
تو هم، با پرت کردن توپ بیس بال به پنجره همسایه کناری، ازش تشکر کردی

!
وقتی که 8 ساله بودی، اون، برات بستنی خرید.
تو هم، با چکوندن(بستنی) به تمام لباست، ازش تشکر کردی

!
وقتی که 9 ساله بودی، اون، هزینه کلاس پیانوی تو رو پرداخت.
تو هم، بدون زحمت دادن به خودت برای یاد گیری پیانو، ازش تشکر کردی

!
وقتی که 10 ساله بودی، اون، تمام روز رو رانندگی کرد تا تو رو از تمرین فوتبال به کلاس ژیمناستیک و از اونجا به جشن تولد دوستانت، ببره.
تو هم، ازش تشکر کردی،با بیرون پریدن از ماشین، بدون اینکه پشت سرت رو هم نگاه کنی

!
وقتی که 11 ساله بودی، اون تو و دوستت رو برای دیدن فیلم به سینما برد.
تو هم، ازش تشکر کردی، ازش خواستی که در یه ردیف دیگه بشینه

!
وقتی که 12 ساله بودی، اون تو رو از تماشای بعضی برنامه های تلوزِیِون بر حذر داشت.
تو هم، ازش تشکر کردی، صبر کردی تا از خونه بیرون بره

!
وقتی که 13 ساله بودی، اون بهت پیشنهاد داد که موهاتو اصلاح کنی.
تو هم، ازش تشکر کردی، با گفتن این جمله: تو اصلاً سلیقه ای نداری

!
وقتی که 14 ساله بودی، اون، هزینه اردو یک ماهه تابستانی تو رو پرداخت کرد.
تو هم،ازش تشکر کردی، با فراموش کردن، نوشتن یک نامه ساده

!
وقتی که 15 ساله بودی، اون از سرِ کار برمی گشت و می خواست که تو رو در آغوش بگیره(ابراز محبت کنه).
تو هم، ازش تشکر کردی، با قفل کردن درب اتاقت!(نمی ذاشتی که وارد اتاقت بشه

!)
وقتی که 16 ساله بودی، اون بهت یاد داد که چطوری ماشینش رو برونی(رانندگی یاد داد).
تو هم، ازش تشکر می کردی، هر وقت که می تونستی ماشین رو بر می داشتی و می رفتی

!
وقتی که 17 ساله بودی، وقتیکه اون منتظر یه تماس مهم بود.
تمام شب رو با تلفن صحبت کردی و، اینطوری ازش تشکر کردی

!
وقتی که 18 ساله بودی، اون ، در جشن فارغ التحصیلی دبیرستانت، از خوشحالی گریه می کرد.
تو هم، ازش تشکر کردی،اینطوری که، تا تموم شدن جشن، پیش مادرت نیومدی

!
وقتی که 19 ساله بودی، اون، شهریه دانشگاهت رو پرداخت، همچنین، تو رو تا دانشگاه رسوند و وسائلت رو هم حمل کرد.
تو هم، ازش تشکر کردی، با گفتن خداحافظِ خشک و خالی، بیرون خوبگاه، به خاطر اینکه نمی خواستی خودتو دست و پا چلفتی نشون بدی!!(به اصطلاح، بچه مامانی

!!)
وقتی که 20 ساله بودی، اون، ازت پرسید که، آیا شخص خاصی(به عنوان همسر) مد نظرت هست؟
تو هم، ازش تشکر کردی با گفتنِ: به تو ربطی نداره

!!
وقتی که 21 ساله بودی، اون، بهت پیشنهاد خط مشی برای آینده ات داد.
تو هم، با گفتن این جمله ازش تشکر کردی: من نمی خوام مثل تو باشم

!
وقتی که 22 ساله بودی، اون تو رو، در جشن فارغ التحصیلی دانشگاهت در آغوش گرفت.
تو هم،ازش تشکر کردی،ازش پرسیدی که: می تونی هزینه سفر به اروپا را برام تهیه کنی

!
وقتی که 23 ساله بودی، اون، برای اولین آپارتمانت، بهت اثاثیه داد.
تو هم، ازش تشکر کردی،با گفتن این جمله، پیش دوستات،:اون اثاثیه ها زشت هستن

!
وقتی که 24 ساله بودی، اون دارایی های تو رو دید و در مورد اینکه، در آینده می خوای با اون ها چی کار کنی، ازت سئوال کرد.
تو هم با دریدگی و صدایی(که ناشی از خشم بود)فریاد زدی:مــادررر،لطفا

ً!!
وقتی که 25 ساله بودی، اون، کمکت کرد تا هزینه های عروسی رو پرداخت کنی، و در حالی که گریه می کرد بهت گفت که: دلم خیلی برات تنگ می شه.
تو هم ازش تشکر کردی، اینطوری که، یه جای دور رو برای زندگیت انتخاب کردی

!!
وقتی که 30 ساله بودی، اون، از طریق شخص دیگه ای فهمید که تو بچه دار شدی و به تو زنگ زد.
تو هم با گفتن این جمله ،ازش تشکر کردی، "همه چیز دیگه تغییر کرده

!!"
وقتی که 40 ساله بودی، اون، بهت زنگ زد تا روز تولد یکی از اقوام رو یادآوری کنه.
تو هم با گفتن"من الان خیلی گرفتارم" ازش تشکرکردی

!!
وقتی که 50 ساله بودی، اون، مریض شد و به مراقبت و کمک تو احتیاج داشت.
تو هم با سخنرانی کردن در مورد اینکه والدین، سربار فرزندانشون می شن، ازش تشکر کردی

!!
و سپس، یک روز، اون، به آرامی از دنیا میره. و تمام کارهایی که تو(در حق مادرت) انجام ندادی، مثل تندر بر قلبت فرود میاد

.
اگه مادرت،هنوز زنده هست، فراموش نکن که بیشتر از همیشه بهش محبت کنی

...
و، اگه زنده نیست، محبت های بی دریقش رو فراموش نکن و به راحتی از اونها نگذر...
همیشه به یاد داشته باش که به مادرت محبت کنی و اونو دوست داشته باشی، چون، در طول عمرت فقط یه مادر داری!!!!!

+ نوشته شده در یکشنبه هفتم مرداد 1386ساعت 17:51 توسط غریب از یاد رفته |

کویر

کویر تشنه ی باران است

ببار بر من مهربان بارانم

ببار

کویر در انتظار باران است

کویر هیچ وقت سیراب نمی شود

کویر بعضی شب ها گریه می کند

کویر بعضی روزها دلتنگ می شود

کویر همیشه دوستت دارد

همیشه

...

خوب من

مهربانم

بارانم

دوستت دارم

+ نوشته شده در چهارشنبه سوم مرداد 1386ساعت 9:48 توسط غریب از یاد رفته |

پسر سیاه پوست

اين شعر كانديد شعر سال 2005 اثر يك پسر سياه پوست: وقتي به دنيا امدم سياه بودم وقتي بزرگتر شدم بازهم سياه بودم وقتي جلو افتاب ميرم باز هم سياهم وقتي ميترسم هم سياهم وقتي سردمه سياهم وقتي مريضم باز هم سياهم وقتي هم كه بميرم باز سياه خواهم بود تو اي دوست سفيدمن وقتي به دنيا امدي صورتي بودي وقتي بزرگتر شدي سفيد شدي وقتي جلو افتاب ميري قرمز ميشي وقتي ميترسي زرد ميشي وقتي مريضي سبز ميشي وقتي هم كه بميري خاكستري ميشي وتو به من ميگي رنگين پوست!

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 20:34 توسط غریب از یاد رفته |

و پاییز چه غریبانه رفت...

زرد ها ، ار غوانی ها ، قر مز ها .

پاییز از لحظه های سرد پنجره  سرازیر شد ، تنها و سر ریز از غربت .

 غم صدایش پر از یاد گار  بهار بود.

 حرفهایش را با بغض گفت   و ريخت روی شادی کو چک آ دمها .

او با تمام ابرها و گریه ها  نسبت داشت پاییز غریبانه را ه رفت و غریبانه  آ واز خواند.

  اما اینجا توی شهر ،

 حتی فرصت نداشت غمگینیش را زمزمه کند .

آسفالتهای سیاه ،  خیابان اندوه   او را باور نكردند ..

 حتی بادهای  شهری ناله او را  با  خود نمی بردند

.. میان این همه دردهای مصنوعی

 کسی آه سینه  پاییزرا نشناخت. اینجا حکومت رنگهای درو غین است .

 دفتر چه رنگارنگ پاییز

 سالها است که خاک گرفته است .  مدتهاست که پاییز کنار کوچه ها ، در پس

  نگاههای بی تفاوت کز کرده  است . زردها ار غوانی ها قر مز ها  در حسرت یک لحظه

 حس  شدن ، پژ مرده شده اند

اگر می شود نگاه را بخشید ........ من به چشمان خالی  شهرم ،

 یک بغل نگاه عاشقانه میدادم تا پاییز  را نگاه کند .

اما آدماي بي احساس ديشب به بهانه ي يلدا مرگ پاييز را جشن گرفتند

 پاييزرفت و  ما مانديم   و هیچ  بی آنکه اندوه او را چشیده باشیم....

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 18:18 توسط غریب از یاد رفته |

خدای من

زندگی چون برگ بودن در مسیر باد نیست

امتحان ریشه هاست

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست

زندگی چون پیچکیست که

انتهایش میرسد پیش خــــدا

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم تیر 1386ساعت 19:31 توسط غریب از یاد رفته |

اشک

اشک من خودتو نگه دار نیا پایین منو رسوا میکنی

                           روح من از درد چون ابر بهار
                                                                     عقده های اشک حسرت باز کرد
                              روح او چون آرزوهای محال
                                                                     روی بام ابرها پرواز کرد......!

         وقتی در آغوشم بودی قطره اشکی بر گونه ام لغزید خواستم با انگشتانت آن قطره اشک را پاک کنم
            اما....!اما!
                          آن قطره اشک برای انگشتانت آشنا بود ...
          آشنا بود ...؟
                      یادم آمد...!

             آن هنگام که خداوند تو را می آفرید خاک تورا با اشک های من سرشت
             راستی به گونه های خیس من نگاه کن
             اشکهای من برای انگشتان تو آشنا نیست .؟
             اشک من خودتو نگه دار نیا پایین منو رسوا میکنی
             آخه غم تو میونه جمعی چرا تنها منو پیدا میکنی
             میشکنی منو با نگاهت پیش مردم
             آخه ای چشم سیاه
             توی قلبت منو هر شب جای باده توی مینا میکنی
             میریزه رو بالش من هر شب این اشکهای لرزون
             بی تو من غمگین و تنها
             من پریشون

                                               دل پریشون
             مستی ام را تا سحر میخونه ها میبیند و بس
             غنچه های اشکمو دست غمی میچیند و بس
             اشک من خودتو نگه دار نیا پایین منو رسوا میکنی
             آخه غم تو میون جمعی چرا تنها منو پیدا میکنی

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 19:0 توسط غریب از یاد رفته |

دستای مادر

دستانی خسته ورنجور

ولی باز پر ز مهر

تک و تنها بدون یار و پناه

ولی تنها پناه من

به امید روزنی روشن زفردا

مادرمن

در به روی هر چه شادی بسته

چون اسیری پای در بند و خسته

مادر من

همچو باغبان می پیراید من را

چون گل بوستانش

افسوس بار ندادم و تنها سرمایه وجودم

مادر من

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 20:20 توسط غریب از یاد رفته |

مادر من

فردا می آید

خورشید خواهد تابید

به باغ تیره و تار تو

نور خواهد زد

چکاوک به میهمانی خواهد آمد

شاپرک خواهد رقصید

به باغ قشنگ آرزو

جوانه خواهد زد

مادرمن

ای همه پشت و پناه من

در پس نگاه زیبایت

روشنی فردا را خواهم دید

از همین تله خاک پر رنج

تا همان باغ زیبا وقشنگ

پل خواهم زد

سبزه را خواهم آورد

عشق را خواهم جست

خواهم آمد به پیش برکه

و لطافت آب را

به همه جو انه ها کادو خواهم داد

مادر من

خنده ای زیبا کادو خواهد داد

بر تمام باغ آرزوهایش «دوستت دارم مادر»

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 20:13 توسط غریب از یاد رفته |

مامان اینجا تو این شهر غریب خیلی تنهام

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و ویرانه خویش

میبرم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

میبرم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 20:4 توسط غریب از یاد رفته |

مادر

سر خاک مادرمن هیچکسی گریه نکردش

باباهم هیچی نمی گفت با همون نگاه سردش

مادرم باید بدونی، بابایی بهونه کرده

جای تو،تو خونه ی ما یکی رو نشونه کرده

جای تو شبا میادش واسه من قصه میخونه

میدونه دوسش ندارم ولی باز پیشم میمونه

ولی من هنوز نذاشتم روی تخت تو بخوابه

چرا اون تو خونه ی ماست؟ یه سوال بی جوابه

گلای یاس تو باغچه غروبامو نمیگیرن

همشون یه عهدی بستن که سر خاک تو بمیرن

قاب عکس سرد و خالی، آخرین خنده مادر

گل سر یادگاری ولی با گلای پرپر

آخه خدا چرا مامان من ؟؟؟

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 19:55 توسط غریب از یاد رفته |

دوستت دارم

دوستت دارم بيشتر از معناي واقعي كلمه دوست داشتن!
دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داري!
دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست مي داري!
دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق!
دوستت دارم همچو تكه ابرهاي سفيدي كه در اوج آسمان آبي در حال عبورند!
دوستت دارم چون تو را ميخواهم و تو نيز مرا مي‌خواهي!
دوستت دارم از تمام وجودم، با احساس پر از محبت و عشق!
دوستت دارم بيشتر از آنچه تصور مي كني!
دوستت دارم همچو رهايي پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها،
همچو امواج دريا كه آرام به كنار ساحل مي آيند و آرام نيز به دريا مي روند،
همچو غنچه اي كه آرام آرام باز مي شود و گل مي شود.

دوستت دارم همچو چشمه اي در دل كوه كه آرام جاري مي شود بر روي زمين و تبديل به آبشاري مي شود كه از دل كوه سرازير مي شود!
دوستت دارم همچو مهتابي كه شبهاي تيره و تار را با حضورش پر از روشنايي ميكند!
دوستت دارم همچو باران! باراني كه تن تشنه دنيا را جان ميدهد و مي‌شويد!
دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد!
دوستت دارم چون تو آخرين اميد زندگي مني، و لياقت اين دوست داشتن را داري!
دوستت دارم تا حدي كه قلبم و احساسم ظرفيت اين ابراز دوست داشتن را نسبت به تو داشته باشند!
دوستت دارم چون با باوري عميق در قلب من نشستي و مرا هدف و اميد زندگي خود قرار دادي!
دوستت دارم چون از زندگي و دنيا گذشته اي تا با من بماني!
دوستت دارم چون نگذاشتي حتي يك قطره اشك از چشمانم سرازير شود!
دوستت دارم چون كه ياري ام ميكني تا از اين سيلاب زندگي به راحتي عبور كنم و خودم را در دشت آرزوهايم همراه با تو ببينم!
دوستت دارم فراتر از باور يك رويا و فراتر از باور يك حقيقت!
دوستت دارم چون با اطمينان و اعتماد كليد قلب سرخ و پر از عشقت را به من دادي!
دوستت دارم چون كه با احساس پر از صداقت، قلم سردم را بر روي كاغذ زندگي ميكشم و اين شعر و ترانه ها را برايت مي سرايم!
مجنونم از مجنون عاقل تر، و ديوانه ام از فرهاد عاشق تر!
نگاه به قلب كوچك و پر از درد من نكن كه همين قلب يك دنيا عشق و محبت در آن نهفته است!
نگاه به چشمهاي آرام و خسته من نكن، اين چشم يك دنيا اشك در آن است!
نگاه به چهره پريشان من نكن، اين چهره، عاشق چهره توست!
دوستت دارم چون كه تو اولين و آخرين معشوق من هستي!
دوستت دارم چون زماني كه دفتر عشق را مي گشايي و ميخواني با خواندن نوشته هايم اشك از چشمانت سرازير مي شود.
دوستت دارم چون از زندگي و دنيا گذشته‌اي تا با من بماني....!

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 19:52 توسط غریب از یاد رفته |

فقط عشق

با سکوت زیرکانه منو فریاد زدی

با چشات دوست دارم رو تو گوشم داد زدی

با نگاه عاشقت مست مستم کردی

به می و جام و سبو باده پرستم کردی

الهی الهی تا نفس تو سینه هست

بمونی برای من

+ نوشته شده در جمعه یکم تیر 1386ساعت 20:44 توسط غریب از یاد رفته |

خدایا

خدايا در زندگي هر گز از ياد نمي برم

گرچه والدينم موهبت تولد در اين دنيا را به من عطا كردند.

اما تو هستي كه موهبت زندگي جاودانه را به من مي بخشي!

خدايا !اگر با من باشي

چه كسي مي تواند عليه من باشد؟

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت 11:59 توسط غریب از یاد رفته |

آتش عشق

دستهايم برايت شعر مينويسد اما تو هرگز نخواهي خواند آتش عشق در چشمانم غوطه مي زند ولي تو هرگز نخواهي ديد نه، تو هرگز مرا نخواهي فهميد و من با اين همه اندوه از كنارت خواهم گذشت و باز تو درك نخواهي كرد

سلام . کاش می دانستم زندگی با همه وسعت خویش --محفل ساده غم خوردن نیست /زندگی خوردن و خوابیدن نیست / اضطراب و هوس دیدن نیست /زندگی جنبش و جاری شدن است / از تماشاگه آغاز حیات تا به جایی که خدا می داند

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 10:22 توسط غریب از یاد رفته |

مجازات عشق

تو را چون نقش رويا دوست دارم

چو عطر پاك گلها دوست دارم

منم آن ماهی افتاده بر خاك

تو را مانند دريا دوست دارم

بخند ای غنچه گلزار هستی

كه من خنديدنت را دوست دارم

به باغ خاطرم ای لاله سرخ

تو را تنهای تنها دوست دارم

جلسه محاكمه عشق بود و قاضی عقل, و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود. يعنی فراموشی!

قلب تقاضای عفو عشق را داشت, ولی همه اعضا با او مخالف بودند. قلب شروع كرد به طرفداری از عشق!

آهای چشم مگر تو نبودی كه هر روز آرزوی ديدن اونو داشتی؟!

ای گوش مگر تو نبودی كه در آرزوی شنيدن صدايش بودی؟!

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد! حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روی برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند!...

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386ساعت 17:44 توسط غریب از یاد رفته |

داستان عشق

HydroForum ???? Group

يكي بود يكي نبود در زمانهاي قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضايل ها

وتباهي ها در همه جا شناور بودند آنها از بيكاري خسته وكسل شده بودند كه ناگهان زكاوت

ايستاد و گفت: بياييد قايم باشك بازي كنيم ! همه قبول كردند. ديوانگي فرياد زد و گفت:من

چشم ميگذارم . از آن جايي كه هيچ كس دوست نداشت به دنبال ديوانگي بگردد همه قبول

كردند . لطافت خود را به شاخه ي ماه آويخت ،دروغ گفت به زير زمين ميرود امًا به دريا

رفت . هوس به مركز زمين رفت . طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود رفت خيانت

داخل انبوهي زباله پنهان شد . ديوانگي همچنان در حال شمارش بود : هفتادوهشت،هفتادونه

، ... امًا

عشق همچنان مردًد مانده بود . جاي تعجب نيست ، زيرا پنهان كردن عشق كاري بس مشكل

است .وقتي ديوانگي به صد

رسيد عشق پريد و ميان گلهاي رز پنهان شد . ديوانگي شروع به پيدا كردن كرد اوًلين كسي

كه پيدا كرد تنبلي بو د . زيرا تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود لطافت را يافت كه به شاخ

ماه آويخته بود . هوس را در مركز زمين ، دروغ را در ته دريا ، ... همه را پيدا كرد . او

همه را يافت جز عشق . از يافتن عشق نااميد شده بود كه حسادت پشت گوش او زمزمه كرد ،

تو بايد عشق را پيدا كني او پشت بوته ي گلهاي رز پنهان شده است . ديوانگي شاخه ي

چنگ مانندي را برداشت ، و با شدت و هيجان بين شاخه ها فرو كرد كه ناگهان با صداي ناله

اي متوقف شد و عشق را ديد كه جلوي صورتش را گرفته و قطرات خون از انگشتانش

سرازير مي شود .

ديوانگي گفت : ((آه من چه كردم ؟!)) عشق كور شده بود . او ديگر

نمي توانست جايي را ببيند . ديوانگي گفت : (( من چگونه مي توانم به تو كمك كنم ؟ ))

عشق گفت : (( تو نمي تواني كاري براي من بكني امًا اگر مي خواهي راهنماي من شو . )) .

(( از آن زمان است كه عشق كور است و ديوانگي راهنماي او . ))

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 18:16 توسط غریب از یاد رفته |

فرق بین عشق و دوست داشتن

چه فرقيه بين اون کسي که دوستش داري با اون کسي که عاشقشي...

وقتي با کسي که عاشقشي روبرو ميشي.. قلبت تندتر ميزنه

ولي وقتي با کسي که دوستش داري روبرو ميشي فقط خوشحال ميشي..

********************************************

وقتي با کسي که عاشقشي... هستي زمستون پيش چشمات مث بهاره

ولي وقتي با کسي که دوستش داري هستي ..زمستون فقط زيباست ..همين

*************************************************

اگه تو چشماي کسي که عاشقشي نيگاه کني خجالت ميکشي و صورتت سرخ ميشه

ولي اگه تو چشماي کسي که دوستش داري نيگاه کني لبخند ميزني

*************************************************

وقتي با کسي که عاشقشي هستي نميتوني هر چي تو دلت هست به زبون بياري..

ولي وقتي با کسي که دوستش داري هستي ..اين کارو ميتوني بکني...

***************************************************

وقتي با کسي که عاشقشي هستي معمولا تو رفتارت راحت نيستي و خجالت ميکشي

ولي وقتي با کسي که دوستش داري هستي... تو خودت هستي و هر کاري دوست داري ميکني.

****************************************************

تو نميتوني به طور مستقيم تو چشماي اوني که عاشقشي نيگاه کني

ولي تو ميتوني هميشه با لبخند و مستقيم تو چشماي کسي که دوستش داري نيگاه کني

*************************************************

وقتي کسي که عاشقشي گريه ميکنه تو هم به همراه او اشک ميريزي

ولي وقتي کسي که دوستش داري گريه ميکنه تو فقط تسکينش ميدي...

******************************************************

احساس عاشق بودن از چشم شروع ميشه ..

ولي دوست داشتن از گوش

ميدوني چه جوري؟؟

وقتي تو ميخواي کسي رو که دوست داشتي ديگه دوست نداشته باشي کافيه ديگه گوشات رو بگيري و به حرفاش گوش ندي و اهميتي ندي و فراموشش کني

ولي وقتي ميخواي کسي رو که عاشقشي فراموش کني..چشمات رو ميبندي ولي عشق به صورت قطره اي اشک از چشمات مياد پايين...و مي ريزه روي قلبت و اون جا ميمونه

تا ابد.... .. ..

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 18:7 توسط غریب از یاد رفته |

حالا من

حالا میدونم که معنی بودن رو از نبودن تو احساس می کنم

حالا من عشق رو از وقتی که تو رفتی درک می کنم

حالا من ثانیه ها رو با لحظه های تنهایی خودم معنی می کنم

حالا من روز رو با طلوع چشم خمار تو پیدا می کنم

حالا من سکوت خلوت شب های عاشقانه ام رو با ریختن اشکام

برای عکس رو دیوار پر میکنم..........

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 18:2 توسط غریب از یاد رفته |

رخساره

گفتمش بي تو چه ميبايد کرد ؟

عکس رخساره ي ماهش را داد

گفتمش همدم شبهايم کو ؟

تاري اززلف سياهش راداد

وقت رفتن همه روميبوسيد

به من ازدور نگاهش راداد

يادگاري به همه داد و به من

انتظار سرراهش را داد

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 17:57 توسط غریب از یاد رفته |

سرنوشت

در اين سرما ِ در اين غربت و در اين تاريکی ِ در ميان اين تفکرهای زشت و زيبا ِ تلخ و شيرين ِانديشه های دلنشين ِاميد و نااميدی ِ باور و ناباوری ِ دوستي و نفرت ِخوبی ومضرت و همه وهمه من فقط به تو می انديشم وبا خود فکر ميکنم اگر تو ميدانستی در قلب عاشق ميگذرد ِتا به حال بارها و بارها عاشقم ميشدی و ديگر اينگونه نبود.
سرما از بی محبتی ِ غربت از بی کسی ِ تاریکی از گناه ِ تفکر زشت غیر از تو ِزیبا خود تو ِ تلخ با غیر از تو بودن ِ شیرین در چشمان تو نگاه کردن در لحظات شيرين تنهايی ِانديشه های دلنشين يعنی موفقيت در همه چيز برا تو ِاميد رسيدن به تو ِيا تنها فقط به تو فکر کردن ِباور اين که دوستم نداری يا ناباورانه اين باور را باور نکردن ِ احساس تو نسبت به من ِ عشق و دوستی يا نفرت وبيزاری ِخوب بودن برای تو و به دست آوردن تو و در نگاه تو مضر نبودن ِ آرزويي بیش نیست

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 13:17 توسط غریب از یاد رفته |

نی شکسته

ني شكسته

با اين دل ماتم زده آواز چه سازم
بشکسته ني ام بي لب دم ساز چه سازم
در کنج قفس مي کشدم حسرت پرواز
با بال و پر سوخته پرواز چه سازم
گفتم که دل از مهر تو برگيرم و هيهات
با اين همه افسونگري و ناز چه سازم
خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود
از پرده در افتد اگر اين راز چه سازم
گيرم که نهان برکشم اين آه جگرسوز
با اشک تو اي ديده ي غماز چه سازم
تار دل من چشمه ي الحان خدايي ست
از دست تو اي زخمه ي ناساز چه سازم
ساز غزل سايه به دامان تو خوش بود
دور از تو من دل شده آواز چه سازم